Laat staan die aanbieding! Dan doe je echt iets tegen verspilling

  Posted on   by   Geen reacties

Een paar weken geleden gebeurde het me weer: twee bakken mascarpone voor de prijs van één. Voor mijn toetje had ik er maar eentje nodig. Maar ja: als ik die ‘gratis’ tweede laat staan, ben ik wel een dief van mijn eigen portemonnee. Vanmorgen kwam ik tot de ontdekking dat die tweede bak nog steeds in de koelkast staat. Ver over de datum. Gevolg: die tweede bak belandde in de grijze container.
Wat een bizarre verspilling weer, en zo onnodig ook. Ik ben er ook wel een beetje boos om. Boos op mezelf, omdat ik weer zwicht voor het adagium van ‘gratis’, maar ook op de supermarkt. Die zet mij aan tot meer kopen dan ik nodig heb. Met houdbare of alledaagse producten geen probleem, maar met verse, luxere wel. Met een euro of misschien vijftig cent korting had ik me ook al spekkoper gevoeld.
Die ‘twee voor een-aanbiedingen’ begrijp ik vanuit de supermarkt wel, volume zet je hoger op de ranglijsten, maar dit past echt niet meer in het anti-verspillingsdenken van nu.
Want wil je er nu bij horen, dan moet je als supermarkt de verspilling terugdringen en daar vooral over communiceren. En terecht. Een goede beheersing van de (vers)keten levert uiteindelijk ook geld op. Ook bij producenten zie je die ontwikkeling. Voor hun reststromen hebben ze vaak al een bestemming. Binnen antiverspilling zoeken ze nu vooral naar duurzamer gebruik van die reststromen. Dat levert meer geld op voor de producten of ze hoeven niet meer voor de afvoer van bijvoorbeeld plantenresten betalen, omdat de industrie ze weer als grondstof voor bijvoorbeeld karton verwerkt.
De grootste verspilling zit bij de consument thuis. Geen nieuws. Maar alles in de communicatie naar die consument gaat over het ethische en duurzame aspect van verspilling. Die tweede bak mascarpone die ik heb weggegooid, heeft me geen geld gekost. Het nare gevoel is vooral ethisch: ik heb eten weggegooid, maar wat eigenlijk veel belangrijker is, is de kapitaalvernietiging van dat ene bakje mascarpone.
Een koe heeft melk gegeven, iemand heeft daar mascarpone van gemaakt, die is in een bakje gestopt, dat is vervoerd naar de winkel en door de caissière over de scanner gehaald. Allemaal handelingen die alleen maar tot de prullenbak hebben geleid.
Toch zie ik in de winkel ook nog veel kapitaalvernietiging. Neem aardappels; hoe meer licht ze krijgen, hoe eerder ze aan bederf onderhevig zijn. In menig supermarkt liggen in vol daglicht met ook nog eens een extra spot erop. Je ziet de aardappels bij wijze van spreken groen, dus onverkoopbaar, worden. Op een vleeswarenafdeling zie ik juist het tegenovergestelde. Daar ligt een deel van het assortiment zozeer in het donker dat de consument over het product heen kijkt en artikelen te lang blijven liggen.
Antiverspilling heeft wel degelijk een ethische waarde, maar de duurzame toekomst zit vooral in het voorkomen van kapitaalvernietiging. Steeds meer consumenten worden zich daar bewust van.

Categories: Blog

Author: Anneke Ammerlaan - Ammerlaan Vision on Food

Anneke Ammerlaan – food trend specialist – innovatie-adviseur- tijdschriften- en kookboekenmaker.
Eten is mijn werk; koken mijn hobby. Sinds 20 jaar zijn foodtrends mijn specialisatie. Vanuit mijn bedrijf ‘Vision on Food’ ben ik innovatie-adviseur voor supermarkten, voedselfabrikanten en de primaire sector. Om trends en hypes op de juiste wijze te onderzoeken, te identificeren, te interpreteren en te vertalen naar mogelijkheden voor de klant heb ik een aantal ‘tools’ ontwikkeld. Vanuit deze tools komt prototyping tot stand die de basis vormt voor de verdere ontwikkeling van de innovatie.
Tenslotte zorgen we er met activerende communicatie voor dat het product ook daadwerkelijk de klant bereikt.
De basis voor mijn werk ligt bij Libelle waar ik als leerling redacteur ben begonnen. Mijn toenmalige hoofdredacteur leerde mij, zoals hij dat noemde, ‘om een hoekje denken’. Ofte wel: waarom is het onderwerp waarover je wilt schrijven actueel? Waarom is iets juist nú een mode, trend of hype. Om dat leren ‘omdenken’ – kijken vanuit het perspectief van de lezer - ben ik hem in mijn huidige werk nog steeds dankbaar.
Na Libelle werkte ik mee aan de opzet van o.a. Tip Culinair (nu Delicious) en Nouveau. Van het blad Allerhande van Albert Heijn ben ik een geestelijke moeder. Nu, besteed ik als hoofdredacteur van Smaakmakend – het consumententijdschrift voor de biologische sector –
nog maar een klein deel van mijn tijd aan redactionele werkzaamheden.
In de loop van mijn carrière heb ik 40 kookboeken gemaakt, waarvan in totaal meer dan 2 miljoen exemplaren zijn verkocht. De nieuwe uitgave van boek ’12 maanden Lekker Eten’ dat ik voor Albert Heijn maakte, werd in 2009 door de vakjury uitgeroepen tot ‘kookboek van het jaar’.